VECHTSPORT | Jasmijn Kleinhout naar WK
'Van ballet naar hapkido was kleine stap'

door Erik Winkster

MOORDRECHT | Toen Jasmijn Kleinhout nog een klein meisje was en heur haar in vlechtjes droeg, droomde ze van een carrière als ballerina. Tien jaar maar liefst deed ze aan klassiek ballet, maar op het moment dat ze echt moest kiezen voor de gang naar de dansacademie, zei ze de wereld van de pirouettes en spitzen vaarwel. En kwam ze op 16-jarige leeftijd terecht in de sportschool. Bij het hapkido om precies te zijn, een Koreaanse verdedigingssport.

Jasmijn Kleinhout houdt haar vriend Robert op bekwame wijze in bedwang.
(foto Martin Droog)

"Van ballet naar een vechtsport lijkt een grote stap, maar was in feite een kleine", legt de sinds een jaar in Moordrecht woonachtige Kleinhout uit. "Dansen vereist een goede lichaamsbeheersing, het hapkido ook."

In het (bijkans ondoordringbare) woud der oosterse vechtsporten is hapkido een niet-olympisch onderdeel. "De olympische status is er helaas nog niet, maar ik weet dat er hard wordt gewerkt om daarin verandering te brengen", weet Kleinhout, 23 jaar inmiddels, die haar dagelijks brood verdient als lerares op de basisschool De Regenboog in Waddinxveen.

"Ik doe ook al vele jaren aan taekwondo gedaan, maar op een gegeven moment was het volledig gaan voor twee sporten niet meer te combineren. Ik doe het taekwondo erbij, maar niet meer topsportgericht. Dat doe ik wel met hapkido, omdat ik vind dat, en dat zullen de beoefenaren van het taekwondo uiteraard niet met me eens zijn, hapkido mooier is. Het is breder, gaat zoveel verder."

Knuppel

Is taekwondo een op de aanval gerichte fullcontact-sport, het hapkido is daarvan eigenlijk het tegenovergestelde. "Het is met lege handen aanvallen afslaan en daarbij maak je gebruik van de kracht van de tegenstander, die op je afkomt met een knuppel, een mes of zwaard. Er komt bij onze sport gelukkig geen fullcontact aan te pas, anders zouden er doden vallen."
"Je studeert met een vaste partner bepaalde technieken in. En als het goed is gaat dat dan zo snel, dat het door het blote oog niet van een echte aanval is te onderscheiden", zegt de in het plaatsje Varik (nabij Tiel) opgegroeide Kleinhout, die driemaal op rij nationaal kampioene werd en mede door die prestatie door bondscoach Martin Zingel is geselecteerd voor het Nederlands team, dat half augustus z'n opwachting zal maken op het WK in Seoel.
Ook Greg Bienkowski (Heesselt), Oscar Klarenbeek (Utrecht), Annie Jacobs (Waardenburg), Wilco Boeschoten (Rossum) en haar broertje Auke Kleinhout (Varik) gaan namens Nederland naar de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Alwaar ze samen met haar partner Oscar Klarenbeek een demonstratie van welgeteld anderhalve minuut ten beste zal geven, alsmede een groepsoefening.

Het wordt voor Jasmijn Kleinhout overigens haar eerste optreden buiten de landsgrenzen. "Spannend ja, en ook leerzaam. Mede omdat we na het toernooi zelf nog een weekje blijven en daar dan trainingen krijgen van de grootmeester Do Ju Myung Sung Kwang. Dat is een mondvol, maar we noemen hem gewoon Myung, uit te spreken als mihoen. Die man heeft de achtste of negende dan. Met mijn zwarte band (eerste dan) heb ik dus nog een lange weg te gaan."

En hoe goed Jasmijn Kleinhout en al haar collega's ook moge zijn, alle trainers hier in het land èn daarbuiten hebben één gouden stelregel. "En dat is dat àls je ooit op straat tegenover een idioot komt te staan, het de zeer sterke voorkeur geniet om hard weg te lopen als dat ook maar eventjes kan. Ten eerste is vechten voor de dommen, ten tweede is de kans om tegenover een lomperik met een mes ongeschonden uit de strijd te komen vrij gering."
Waarvan akte.