Door RUTGER VAN DER ZALM
VARIK
●
In dolle vaart razen Wim en Ida Schinkelshoek over de Varikse Weiweg richting begraafplaats. Camera in de aanslag.
   „ Daar in de bocht na het kerkhof is een vuur, daar moeten we zijn”, zegt Wim. Bij een plank over sloot maken Arian Gijsberts en vrienden in duikerspak zich klaar. Ze hebben verderop in de roetdonkere boomgaard een laag zwart zeil gespannen waar je onderdoor moet kruipen langs natte vezels en over harde kastanjes op de grond: „ En dan komt er zo’n groepje aan. Ze staan op scherp want er kan overal van alles gebeuren. Het is altijd even wachten wie het eerst durft. Het zijn altijd vrouwen die het eerst gaan.
   Die denken er niet zo over na, die gaan gewoon. Dus bij die eerste doen we niks. Die roept dan de anderen, wan er is niks gebeurd.
   En dan slaan we toe. Tik ik ineens iemand aan die door die natte slierten kruipt. Of ik licht ineens mijn dodenmasker op. En dan gillen ze! Na het zeil zien de spooktochtdeelnemers een graf, en dan denken ze dat het  gebeurd is. Maar even verder moeten ze over die plank over de sloot. Daar volgt de toegift. Wanneer ze over de plank lopen schiet een arm van een duiker vanuit het donkere water omhoog en grijpt ze ineens bij de enkel. Dan hebben ze het niet meer.”
   Wim en Ida zijn import in Varik, zeggen ze. Beter gezegd: aangetrouwd met Varik. Ze wonen er al 15 jaar en doen aan veel dorpsactiviteiten mee. Dus van enige afstand tussen hen en de geboren en getogen inwoners van Varik en Heesselt is later in het pikdonkere buitengebied helemaal niks te merken.
   Vanavond wenst Varik zichzelf de schrik in de benen te brengen. Zaterdagavond rond negen uur: de vijfde Spooktocht voor Varikkers van 12 en ouder. Een donkere tocht van zes kilometer door ‘ t dorp, weiden, boogerds en het bos op de Voorste Haar langs twaalf enge plekken. De een schrikt zich rot de ander krijgt de slappe lach. In totaal vijftig vrijwilligers bedenken de zinderendste taferelen. De groep rond Martien van het Hoofd maakt het wel erg bont bij de speeltuin: in een tent zit een spookachtige non naast een lijkkist. Het giert er van de enge geluiden. Na een zenuwtrekkend verhaal begint vanalles wat dood lijkt te leven en ja, dan wil je zo snel mogelijk weg.
   Wim en Ida regelen de foto’s en haasten zich in gezwinde spoed om alle enge plekken te fotograferen voor de horde spanningzoekers er langs komt. Ze gaan in groepen van drie of vier van start vanuit dorpshuis Toevershof van Elly en Dik van Londen. Ze zijn 22 jaar uitbaters van het immer kloppende hart van Varik. De twee hebben ook de organisatie van de spooktocht in handen. Ze hebben deze avond honderdtwintig deelnemers geboekt. Na afloop is er voor de deelnemers eten: 120 kroketten, 150 frikadellen, friet, drinken en napraten.
   Over lachen en huiveren. Over dat plotseling blazende windkanon in de boogerd bij Martien Rijsen, of dat glibberige gangetje aan de Dr. Van Londenstraat waar Wim Akkermans met reuzenpompoen op het hoofd de wacht hield. Varik: gruwelijk gezellig.